Sayın Sevinç Hanım,

2.4.2010 tarihli mailinizi aldım.

Ne biçim söz bu? Selamsız, sabahsız işe girişiyorsunuz. Ben sizin arkadaşınız mıyım? Bu ne küstahlık. Beş yaşındaydım. Rahmetli annem para verdi, “Oğlum, bakkala git, bir kutu kibrit al.” dedi. Gittim. Bakkaldan kibrit istedim. Hafız Efendi, “Vermiyorum” dedi. “Selamsız, sabahsız kapıdan girene ben mal vermem.” Öyle utandım ki yerin dibine geçtim. Kıpkırmızı oldum. “Peki, Hafız Amca” dedim, “şimdi benim ne yapmam gerek?” Bakkal, “Dışarı çık.” dedi, “biraz dolaş, kapıdan selam vererek gir.” Öyle yaptım. Parayı uzattım, kibrit rica ettim. Bakkal Hafız Amca kibriti verirken yanında bir de çikolata uzattı. Aradan yetmiş iki yıl geçti. Hala unutamadım. Şimdi mailini görünce onu hatırladım. Ne bir selam, ne bir saygı. Sen kendini ne sanıyorsun? Bu şımarıklığı nerede buldun? Arkadaşlarından mı öğrendin?

Gelelim soruya. Bu ne biçim laf. Ben Mevlananın böyle bir söz söyleyeceğine inanmıyorum. Bizim vazifemiz ölüm bahasına da olsa doğruyu söylemek. Müslümanların bir tek mürşidi var: O da Resulullah Efendimiz. Biz Peygamberimizden böyle öğrendik. Şu şunu demiş, bu bunu demiş, bizi ilgilendirmez. Önemli olan Allah’ın ve Peygamberin dediği. Biz, her zaman, her yerde, herkese karşı doğruyu söylemekle yükümlüyüz. Sonunda ölüm bile olsa. Durum böyle.

Ben senin yaptığın şımarıklığı yapmayacağım: Bitirirken selam, sevgi ve saygı ile diyorum.

Sabri Tandoğan

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :