Selamün Aleyküm,

Bir arkadaşım aşağıdaki hikâyeyi e-posta adresime göndermiş. İçeriği çok hoş; paylaşmak istedim.

Selam ve Saygılarımla,

Kardan Adam

Bugün Hediyedir.

Bir gün lisede iken sınıfımdan bir arkadaşa rastladım eve dönerken.Kayl idi ismi.

Okuldaki bütün kitaplarını sırtlamışa benziyordu.Kendi kendime, "Neden biri okuldaki kitaplarını eve getirsin cuma aksamı,gerçekten hafız olmalı bu çocuk" diye düşündüm.Benim hafta sonum planlanmıştı bile (partiler ve futbol,arkadaşlarımla vakit geçirmek) omuzlarımı silktim ve yoluma devam ettim.

Yoluma devam ederken, bir grup çocuğun ona doğru koştuklarını gördüm.Onu itelediler, bütün kitaplarını düşürdüler ve çelmeleriyle Kayl ı çamur içine düşürdüler.Gözlükleri üç metre öteye çimene düştü.Kayl başını kaldırdı, gözlerinde derin bir acı gördüm.Kalbim burkuldu. Ona doğru sekeledim, gözlüklerini bulmak için emeklerken gözündeki bir damla yaşı gördüm..Gözlüklerini ona verirken "Serseri herifler" dedim.Başka yapacak işleri yok sanki. Bana baktı ve "Teşekkür ederim" dedi.Kocaman bir gülümseme belirdi suratında.Gerçekten minnetarlık ifade eden bir gülümseme idi.Kitaplarını toparlamasına yardım ettim ve nerede oturduğunu sordum.Tesadüf ya, bize yakın oturuyormuş. "Neden daha önce gözüme çarpmadın" diye sordum.

Daha önce özel okula gittiğini söyledi.Daha önceden özel okula giden bir arkadaşım olmamıştı.Birlikte yürümeye başladık ve kitaplarının bir kısmını ben taşıdım.Arkadaş olunacak birine benziyordu."Birlikte futbol oynamak ister misin" dedim.

"Evet" dedi.Hafta sonunu beraber geçirdik, biraz daha tanıdım Kayl'i ve arkadaşlarımda ondan hoşlandılar.Pazartesi sabahı geldi, ve Kayl bütün kitaplarıyla okula geliyordu.Durdurdum ve "Bu kitapları hergün taşımakla güzel pazı yapacaksın" dedim.Güldü ve kitaplarının yarısını bana uzattı.Ondan sonraki dört sene içinde Kayl ile çok iyi arkadaş olduk.Okulun son yılında koleje gitmeyi düşünmeye başladık.Kayl Georgetown kolejine karar verdi, ben de Duke kolejine gidecektim.

Arkadaşlığımızın süreceğinden emindim ve aramızdaki kilometrelerin Bunu etkileyeceğini sanmıyordum.O doktor olacaktı, bende futbol bursuyla iktisat okuyacaktım.Kayl sınıf birincisiydi.Her zaman onun çalışkanlığıyla gırgır geçiyordum.

Sınıf birincisi olduğu için mezuniyet töreninde onun konuşma yapması gerekiyordu.Çok memnundum ortaya çıkıpta konuşma yapmak bana düşmediği için.

Mezuniyet günü Kayl'i gördüm.Çok yakışıklıydı.Lise boyunca gelişen ve benliğini bulanlardandı Kayl.Gerçekten oluştu ve pazılaştı.Gözlükleri de çok yakışıyordu.Bütün kızlar seviyordu onu ve benden çok kız arkadaşı vardı.Bazen kıskanırdım onu doğrusu.Bugün o günlerden biriydi.
Heyecanlı olduğunu sezdim yapacağı konuşma dolayısıyla.Sırtına yapıştırdım bir tane ve " Aslanım, becereceksin, korkma" dedim. Bana o minnettar dolu bakısıyla baktı ve gülümsedi."Teşekkürler" dedi.

Boğazını temizledi ve konuşmaya başladı:

Mezuniyet, bizlere buraya kadar gelmemize yardim edenlere teşekkür etme zamanıdır.Anneniz, babanız, öğretmenleriniz, kardeşleriniz, belki antrenörleriniz?Fakat en çok da arkadaşlarınız? Birisiyle arkadaş olmak o kişiye verebileceginiz en büyük hediyedir.Sizlere bir hikâye anlatacağım simdi.Arkadaşıma inanılmaz bir ifade ile baktım, o, kalabalığa bizim ilk tanıştığımız günü anlatırken.Tanıştığımız günün hafta sonu intihar etmeyi planlamıs meğerse.

Annesi sonradan okula gidip acı içinde onun dolabını boşaltmak zorunda kalmasın diye, meğerse o gün Kayl okuldaki dolabını tamamen boşaltmış Ve eve taşıyormuş.Bana derinden baktı ve gülümsedi."Şans olarak kurtarıldım intihar etmekten.Arkadaşım beni kurtardı bu faciadan" dedi.Topluluk mırıldanmaya başladı yakışıklı arkadaşımın hayatinin en zor zamanını anlatmasına.Annesi ve babasının bana baktıklarını ve minnet dolu gülümsemelerini gördüm.O ana kadar durumun bu kadar önemli olduğunu anlamamıştım.Hareketlerinizin neticesini hiç bir zaman küçümsemeyin.Küçük bir müdahale, diğerinin hayatını tamamen değiştirebilir.Her zaman karşılık beklemeden iyilik yapın.

Arkadaşlar melekler gibidir, bizi ayağa kaldırırlar kanatlarımız uçmayı unutunca.

Ne başlangıç ne de son vardır. Dün tarihtir.Yarın bulmaca.

Bugün ise hediyedir.

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :