Sayın Göktürk Aşıcı,

30.12.2006 tarihli mailinizi aldım. Efendim, kıymetli mailinizde değindiğiniz husus ne kadar önemli. Hepimiz bu dünyaya imtihan için gönderildik. Maddi manevi ne ile karşılaşırsak hepsi bir büyük sınavın değişik soruları. İnsan bazan zenginlikle, bazan yoksullukla, bazan sağlıkla, bazan hastalıkla, bazan sevgi görerek, bazan en nezih, en temiz sevgilerinizin karşı tarafca anlaşılmaması ile, hor görülmesiyle imtihan ediliyor. Önemli olan dünyaya niçin geldiğimizin bilincinde olmak. Bütün davranışlarımızı ona göre ayarlamak. Bütün konuşmalarımızı ona göre yapmak. Sevgili Göktürk, bütün bunlar ne ile başlıyor biliyor musunuz? Hep edep ve tevazu ile. Biz, nefs denizlerinde kulaç atarken kendimizi olgun, kamil, yetişmiş bir insan gibi görürsek, sevgili dost, maç orada biter. Kainatın en büyük şairi kendi nefsine şöyle hitap ediyor:

“Miskin Yunus, sen seni bir adam mı sanırsın

Halini, miktarını bil derlerse ne dersin?”

Keşke Yunus’un bu şiirini hergün okuyabilsek de kendi nefsimize seslenebilsek. Maşaallah burnumuzdan kıl aldırmıyoruz. Divan edebiyatının güçlü şairlerinden Bağdatlı Ruhi ne güzel söylüyor:

“Ebnayı zamanı talebi nam-ü nişandır

Herbiri tasavvurunda falan ibnü fialndır”.

Eğer, kendimizde hava basacak bir taraf bulamıyorsak o zaman İstanbul’un sosyete hanımları gibi, Üsküdar’ın bit pazarına gidip oradan Paşa resimleri alıyor, duvarlara asarak “falanca benim dayım, filanca benim dedem” deyip caka satıyoruz. Ah bu nefs, insanı ne hallere düşürüyor. Onun için Yüce Peygamberimiz harpten dönerken nefisle mücadeleyi kastederek “Biz şimdi küçük cihattan büyük cihada gidiyoruz” diyor. Mesele bundan ibaret sevgili dost. Allah cümlemize nefsimizi arıtmamızı, temizlememizi, müslüman etmememizi nasip etsin. Selam, sevgi ve saygı ile.

Sabri Tandoğan

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :