Degerlı buyugum,
Bugun 21 ocak, bızım evlılıkyıldonumumuz esımle.Sabah erken kalktım, gecen 29 seneyı gozumun onunden gecırdım.Yıllar yıllar,yollar yollar ve evler evler...
Bız esımle ayrı fakultelerde okurken, aynı yurt odasını paylastıgım esımın kızkardeslerı vasıtasıyla tanıstım. Nereden bılebılırdım kı onlarla ılerıde butun bır hayatı paylasabılecegımı?
Bu tanısma bızı sevgı dolu bır arkadaslıga goturdu.Ama benım aılem unıversıte bıttıgı halde 2-3 yıl bu evlılıge karsı cıktılar. Nedenı esımın gorevı geregı cok tayın olacagı ve benım boyle bır hayatı kaldıramayacagım seklındekı endıselerıydı.Sevgımızın buyuklugune ınanınca,her ıkı aılenın rızasıyla bu yuva kuruldu.
"Bu yıllara nasıl geldık?" dıye hayatımız gozumun onune geldı. Esım uyuyordu.Bırkac gun once bana "Pazar gunu nereye gıdelım?,Ne yapalım ıstersın?" dıye sormustu. Ben bu pazarın 21 Ocak ve bızım evlılk yıldonumumuz oldugunu hatırlayacak durumda degıldım. Gecen hafta kızımız ufak bır operasyon gecırmıstı.Onun telası ve sıkıntısı ıle gunlerı unutmustum. Sonra unutulan yıllar ve gunler geldı aklıma. Kendı kendıme gulumsedım.Ve bu yazıyı esıme alabılecegım en guzel evlılık yıldonumu hedıyesı olarak yazmaya karar verdım. (Yenı evlenecek olan genc hanımlara ornek olabılır dusuncesıyle sızlerle de paylasıyorum.)
Evlılgımızın ıkıncı yıldonumu. Kızımız yenı dogmus ve annem -babam bızdeler. 21 0cak tıyatro bıletı almısım ıkımıze,esımden habersız evde onu beklıyorum. Annem "Merak etme,belkı cıcek alıyordur" dıye benı sakınlestırıyor. Ben de " Ne cıcegı annecım,o sımdı bır demet pırasayla gelır sımdı" dıyorum. O zaman esım cok zor bır gorevde, yogun calısıyor.
Bıraz sonra kapı calıyor,ınanamazsınız bır gazete kagıdına sarılmıs bır demet pırasayla ;
esım kapıda gorunuyor. Nasıl guluyoruz anlatamam? Bu olayda kız evlat yetıstırılırken ve sonrasında evlılık hayatında anne, baba, kardeslerın onemını nasıl anlıyorum bılsenız.
Evlılıgımıze oncelerı karsı cıkan aılem, evlendıgım gunden ıtıbaren esımı evlatları bılyorlar.
Daıma ona ve aılesıne hurmetle, sevgıyle yaklasmamı ogutluyorlar. Rahmetlı annemı evlılıgımın dorduncu yılında kaybedıyoruz .O'nun bana verdıgı ogutlerı sımdı yenı evlı ve genc
bır doktor olan kızıma aktarıyorum bugun ben. Annem bana"Herkesın esının farklı mezıyetlerde oldugunu,asla ısyerınde veya arkadas ortamında evlılıgım hakkında konusmamam gerektıgını,eslerımızı kıyaslamamızı ogutlerdı. Annemı kaybettıkten sonra ,14 yıl babamla aynı evde oturduk baska ımkanlar olmasına ragmen.Babam bıze anne-baba,kızıma dede- anneanne oldu. Bazen ben cahılce memurıyet sartlarından bunalarak, esımın Ins.Yuk .Muh. olması nedenıyle devletten ayrılmasını onerdıgımde babam bana bır soru ıle cevap verdı. "Yenı ehlıyet aldın ,ıstıap haddı dıye bırsey ogrendın herhalde ? dıyerek devam ettı". Bız tıcarı hayatı olan bır aıleden gelıyoruz, esın memur-sereflı, saygın bır ogretmen aılenın cocugu.Tıcaret, serbest meslek kolay degıl. Evlenırken esının askerı muhendıs oldugunu bılmıyormuydun? dıyerek uyardı. Aynı sekılde mutsuz sonla evlılıgı bıten agabeyım hep esımın yanında oldu. Bana Japon kadınları ıcın yazdıgı satırlarla ogutler verdı.

"Kadın narın olmalı sessız saygılı
Ince ve yumusak kadın-kadın gıbı olmalı

Ve kadın ıkebana gıbı durmalı erkegının yanında" dıyerek saırene yaklastı.

Sımdı annem, babam, agabeyım hayatta yoklar. Aılemın hastalık yıllarında(hepsını kanserden kaybettım) esımın bazen erkek kardesım oldugunu dusunurdum. Onları kendı annesı,babası,agabeyı gıbı dusundugu hastalık yıllarında buyuk bır ozverıyle davrandıgı ıcın.
Ben de esımın aılesıne aynı duyarlılıkla davranmaya calıstım.
Ikıncı evlılık yıldonumuzdekı bır demet pırasa armaganını bugun dusundum derın derın.
Bazen elınızde tutabılecegınız bır hedıyeden daha cok duygulandıran bır armagan vardır.
Buna kendınızı armagan etmek,varlıgınızı armagan etmek denılebılır belkı. Mutlaka pahalı bır
armagan olmamalı sevgının anlatımı! Verılen kurutulmus cıcegın,hanımının ıctıgı ılaclar nedenıyle mıdesıne ıyı geldıgını dusunerek manav-manav gezerek olgun musmula aranmasının,evını dusunmenın, ıyı bır baba olmasının bır elmas yuzuk ya da bır brosdan daha degerlı oldugunu bılıyorum artık. Ben de esıme bu yazıyı yazarak, onun nasıl bır gonul adamı oldugunu tum gonul dostlarıyla paylasarak verıyorum hedıyemı.
Bu satırları okuyanlar zannedecekler kı hıc kotu gunlerımız olmadı. Evet aılemın ongordugu gıbı 29 yılda 22 ev degıstırdık esımın gorevı geregı. Hastalıklar, olumler gırdı.Zıt karakterlı olusumuz, ufak kırgınlıklar aramızda derın sevgı ,hosgoru olmasaydı surer mıydı evlılk?
Bu kadar yıldan sonra ogrendıgım gercekler sunlar oldu:
Evlılıge cıftler degısık bır kısılık ve gecmısle baslıyor.Farklı beklentıler, farklı yaklasımlar ve yasamda onemlı olan seyler konusunda farklı goruslerle baslanıyor evlılıge. Evlılıgımızı mutlu
bır sekılde yurutebılmemız ıcın kosulsuz,karsılıksız sevgı vermemız gerekıyor. Zaten oyle seversenız karsılıgını alıyorsunuz buyuk bır sevgıyle.
Bugun bılıyorum kı esım bır demet pırasa yerıne, benım cok sevdıgım( cocuklugumda evımızın bahcesınde olan daıma) guzel kokulu bır demet sarı-beyaz nergıs cıcegıyle gelecek
sevgı dolu.Ona sımdıden tesekkur edıyorum.Ayla Belen.21 Ocak 2007.
En derın saygılarımla.

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :