Değerli Üstâdım,

Böyle çok çabuk, bir mesajla daha kıymetli vakitlerinizi alıyorum; özür dilerim..

Sn. Ayla Belen ile yazışmanızı okudum.. Değerli hanımefendinin ve zâtı âlinizin bazı vurguları özellikle dikkatimi çekti.. Meselâ "Biz hiçbir şey değiliz" vurgunuz... Buna çok takıldım... Bu değerli düşünceden alabileceğimiz feyzi hesap etmeye çalışıyorum da aklıma baştan ayağa tevâzu ile arınmış isimsiz kahramanlar geliyor.. İsimsiz deyişim hepimizin hayatında -sayıları az da olsa- yakın veya uzak çevremizde görebileceğimiz "sıradan" insanlar olmalarından... Şahsen, böylelerini görmek şerefine ulaştığımda, tevâzunun ne mübârek bir sıfat olduğunu fark ediyor ve onlar için, onların arkasından hayranlıkla "Yâ Rabb! Senin ne özel kulların var!" diyerek eriyorum...

(Rumuz kullandığım için biraz fütursuzca iç muhasebemi aktarmaya devam edebilirim..)

Ardından kendimi kolaçan etmeye çalışıyorum ve onların yanında açığa çıkması muhtemel negatif "büyüklüklerimi" sorgulamak ihtiyacı duyuyorum derinden.. "Elim mi uzun; dilim mi uzun; boyum mu uzun" der gibi... Bu nasıl "beceri, sanat" Ya Rabbi diye soruyorum.. Onların sûretleri, sîretleri, etiketleri, herşeyleri iddiasız...

Bu kadar iddiasız ve baştan ayağa bu kadar "kul" olmak!!! Bu nasıl bir ahlak Ya Rabbi! Senin ne güzel kulların var Yâ Rabbi!! Sen ne güzelsin Yâ Rabbi! İsimsiz kahramanlarını sen muhafaza et Yâ Rabbi!

Kulluk sanatının medârı iftiharlarına saygılarımla,

Kardan Adam

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :