Muhterem hocam,

Geçen gün yeni katıldığım Kur'an toplantısına giderken otobüste cep telefonumu evde unuttuğumu farkettim ancak eve dönüp almam çok geç kalmama neden olacaktı iyi ki evden çıkmadan ilk defa gideceğim için evi arayıp adresi aldım diye düşünerek yoluma devam ettim. aklımda kaldığı kadarıyla tarif edilen eve geldiğimde apartmanın dış kapı zillerinin bozuk olduğunu gördüm ne yapalım birisinin gelmesini beklerim dedim. biraz sonra apartmandan çıkanlar oldu 7 numaraya mı geldiniz dediler evet dedim tarif ettiler çıktım. Zile bastım ama evin başkalarına ait olduğunu anladım cebimden adres kağıdını çıkardım burası değil mi? dedim okuyunca benim gideceğim evin başka sokakta olduğunu anladık ama kapıyı açan hanım benim de kayınvalidem vefat etti iki gün önce dedi rahmetlinin kapıya koydukları ayakkabılarını gösterdi. Çok çok iyi bir insandı dedi. eşi torunları kayınpederi de bu arada kapıya geldiler şaşkınlık içinde dedim ki " benim buraya gelmemi sağlayan yüce ALLAH ben şimdi gideceğim gruba anlatırım dualara katarız demek ki dua istenmiş " dedim.Çok duygulandılar ağladılar bu nasıl bir iş dediler sonra kaç kişisiniz pide yaptırmıştık size versek dağıtır mısınız? dediler.. tabi ki dedim. Ayran da koydular ben oradan kocaman bir paketle çıktım doğru adrese gitmek üzere neyse buldum evi girdim arkadaşlar okumaya başlamışlar. Namaz arası olmasını bekledim ve grubun hocasına müsaade isteyerek gruba oraya gelene kadar yaşadıklarımı anlattım. Ben anlatırken gruptan aaa. ooo sesleri yükseldi. Meğerse rahmetliyi tanıyorlarmış buradan çıkınca uğrayalım diye sözleştiler. Sonra onu tanıyanlardan rahmetlinin çok iyi bir insan olduğunu dinledik. Zaten gelini, kocası, torunları da aynı şeyleri söylediler. İkram faslında pideler dağıtıldı ve duaya katıldı. Bendeniz de bütün bu yaşadıklarımın zatıalinizden öğrendiğim veçhile ne söylediğini anlamaya odaklanmıştım. dedim ki bu dünya öbür dünya diye bir şey var ama arada sadece bir perde var biz sadece olduktan sonra bir şeyi anlayabiliyoruz ama kaderi elinde tutan yüce ALLAH'ın nezdin de bunlar yazılmış biz sadece oyuncularız. Yüce Peygamberimizin mübarek Hadisi geldi aklıma."unuttum demeyin bana unutturuldu deyin" cep telefonumu ben unuttum zannettim ilk başta ama eve dönüşte senaryonun bir parçası olduğunu anladım. Rabbim, rahmetli' ye okunmasını istemiş. Beni o adrese gönderdi apartmanın kapı otomatlarının bozuk olduğunu da bildiği için bana telefonumu unutturdu çünkü eğer yanımda olsaydı arardım evin orası olmadığını anlar girmeden ayrılırdım kapıdan. ev halkı pideler yaptırmış bir sürü ama ev bomboştu o pideler rızkı olanlara gönderildi. Rabbim bir kulunu severse bu dünya da gösteriyor o dünya bu dünya diye bir şey olmadığını. Bu yaşadığım olaydan sonra kader anlayışım da yerine oturdu. ben yaptım ben ettim demek zatıalinizin eğitiminden sonra kalkmıştı dilimden amma bu olaydan sonra tamamen çıktı. Bizler oyuncularız senaryo belli. Tüm mesele kim? ne için.. ne uğruna .. ne amaçla yaşadığını akılda tutabilmek yani şuurlanmak. yaşatılanları doğru okuyabilmiş miyim hocam?.. hatalı düşüncem veya söylemek istediğiniz bir durum var mI? Hürmetlerimle sağlığınıza duacıym efendim...

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :