SON MEKTUP
Değerli büyüğüm hayırlı sabahlar. Müsadenizle etkisinden kurtulamadığım çok özel bir filmden ve bende uyandırdığı duygulardan bahsetmek istiyorum size ve çok değerli gönül dostlarıma...
Son Mektup filmi Çanakkale Harbi'nde yer alan Deniz Savaşlarının son derece naif bir aşk öyküsüyle anlatıldığı vatansever bir hikaye. Sizin deyiminizle "Çanakkale Savaşı hiçbir kalemin, hiçbir yazarın bütün nüanslarıyla anlayabileceği bir durum değildir". Zaten yönetmen de, ki - aynı zamanda filmin hikayesinin yazarı- bu iddiada değil.
Deniz Zaferinin yanı sıra Tayyareci Yüzbaşı Salih Ekrem karakteri ile de uçak tarihimize bir bakış attırıyor. Film, Balkan Savaşları öncesi Bulgar'ın saçtığı dehşetle tüm ailesini kaybeden Nihal Hemşire ile eşini, kızının doğumunda kaybeden Yüzbaşı Salih Ekrem arasında geçmekte. Elleri bir kere dahi ellerine değmeden yürekleri birleşen bu güzel ve cesur iki insan Gülten Akın'ın şiirindeki gibi "Gönülce söyle bana" deyip gözlerin başrol oynadığı temiz, akan sular gibi tertemiz bir aşkı onurlarıyla yaşıyorlar.
Genç hemşire, al bayrağımıza vücudunun tüm hücreleriyle sevdalı, yakışıklı yüzbaşıyı yaralı bir şekilde bulunca da, asıl gözleriyle konuşur. Gözleri bir yaralı çığlık, bir haykırıştır adeta, Livaneli'nin unutulmaz şarkısındaki gibi.
Ben bu iki genç insanın temiz aşkını çok sevdim lakin filmde beni en çok etkileyen sahne Mehmetçiklerin olduğu kısımlardı.
Benim, Anadolu'nun dört bir yanından ve dahi Bosna'dan Bakü'den... gelen, kalpleri Allah aşkıyla,vatan sevgisiyle dolu, güzel Mehmetçiklerim. Kocaman koskocaman olup sizleri bir anaç tavuk gibi koruyup kollamak istedim.
Ya o düşmanın denizde kibirle, gururla ilerlemesi sürecinde Türk komutanların askerleriyle yaptığı konuşma ve sonrasında bir kusurları olduysa haklarını helal etmelerini isteyen tüyleri diken diken eden sahneler. Komutanın "Burası bugün Çanakkale değil, burası bugün Istanbul, Van, Maraş... Burası bugün Mekke, Medine" diye haykırışı... Mehmetçiklerin üstlerine yürekten, iman dolu "Helal Olsun" diye yanıt vermeleri...Aklın havsalanın alamayacağı güzellikte idi ve ben bu sahneler için tam üç defa bu filme gittim. Her defasında hıçkırıklara boğularak fatihalarla, rahmet dualarıyla izlediğim ve sanıyorum ömrümde bir filmde hissettiğim en güzel, en acıklı, en muhteşem, en hüzünlü anlardı. ilk defa bu ülke uğruna hayatlarını hiçe sayan aziz şehitlerimizle gerçekten bir bağ kurduğumu hissettim.
Taa küçük yaşımdan beri Çanakkale, orada yaşanan kanlı ve şerefli geçmiş beni etkilemiştir. Konu hakkında fazla konuşamaz hemen hisleniverirdim. Ama bu duygu bambaşkaydı. Film bana göre daha aylarca kapalı gişe oynamalıydı, amma velakin sırada bekleyen çok fazla değerli! Amerikan yapımı film var.
Sanıyorum Nisan ayı boyunca birkaç yerde de olsa oynamaya devam edecek. En azından sonradan evladiyelik olarak saklamak ara ara izlenmek üzere DVD leri satın alınmalı ve evin en özel köşelerinde saklanmalı... Çocuklarla, gençlerle ailecek veya okulla yapılan bir Çanakkale gezisi sonrası izlenip, onlar da yeşeren güzel duyguları pekiştirmek için çok doğru bir yol olduğunu düşünüyorum. Efendim bu değerli film vasıtasıyla bu vatan için, vatanımız için, bizler için cesurca, gözlerini kırpmadan kendilerini feda eden güzeller güzeli yiğit şehitlerimizi rahmetle, minnetle, şükranla anıyor ,Yüce Allah'tan onlar için gani gani rahmet diliyorum. Mekanları cennet, Peygamber Efendimizin şefaati üzerlerine olsun inşaAllah. Âmin.
Ellerinizden saygıyla öperek sözlerime son veriyorum babacığım. Kızınız Mayıs

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :