.

Kıymetli yavrum,

Öyle bir çağda yaşıyoruz ki, tedâvi edecek insanların ken­dileri de tedâviye muhtaç. Bir Allah dostuna sormuşlar: “Efen­dim, insanın başına gelecek en büyük felâket nedir?” Cevabı şu olmuş: “Gözleri olduğu halde görmemek...” Çünkü, gözlerimiz çirkinlikleri değil, güzellikleri görmek için yaratıldı. Ancak sev­giyle saygıyla, edeple bakan gözler güzelliği bulabilir. Sevgi te­miz ruhların içinde, çiçeğin üstündeki bir çiğ damlası gibidir. O sevgiye ulaşabilmek için, pek çok şeye tahammül etmeyi bilmek lâzımdır. Yusuf’un kuyusunda çile çekmeyenler Mısır’a sultan olamazlar.

Vaktiyle Hz. Yusuf’a eziyet eden insanlara biz de dahiliz. Biz de kendi gönlümüze, nefsanî azgınlıklarımızla eziyet ediyor, gönlümüzdeki çiçeklerin gün ışığına çıkmasına imkân vermi­yoruz. Nefsine ağır gelen durumlara katlanamayan insanlar hiç­bir zaman tekâmül edemezler. Hz. Ali “Ben Rabbimi arzula­rımın olmaması ile bildim” diyor. Bugün bizi üzen bazı durum­ların yarın bize huzur, mutluluk getirmeyeceği ne mâlûm? Bütü­nün parçalarından birini görmemiz bizi onun hakkında yanıl­tabilir. Şüphe yok ki, Allah insanlara hiçbir surette zulmetmez. Fakat, insanlar kendi kendine zulmederler.

Selam, sevgi ve saygı ile.

Sabri Tandoğan