.

Harabat ehline hor bakma zakir, Defineye malik viraneler var.

     Mübarek topraklarda , ümmet olma şuuruyla taçlanır bir hüznün derinliklerin de imanın tadını başka türlü duyarsınız. İslâm kardeşliğinin güzelliğini, en içten en yoğun duygularla doyasıya yaşarsınız. Böyle bir dine mensup olduğunuzun lütfunu düşünür, hakkını verememenin ezikliğiyle derin  bir mahçubiyete giriftar olursunuz.     

Mü'min kardeşe yapılan  gönülde güller açtıran ,ince, nazik bir davraniş bir gülümseyiş  nice gönülleri fethedip kardeşlik duvarını sımsıkı pekiştirirken, kaba bencilce davranışlar ise kardeşlik duvarını yerle bir etmektedir...Mescit bahçesinde avdet eden muhtaç bir pakistanlı hal diliyle biraz konuşmaya çalışıyoruz birazdan kendisine ikram edilen poğaçayı ısrarla bana vermeye çalışıyor, küçük bir lokma koparıp kendisine tekrar veriyorum. Başka bir gün Endonezyalı bir aileyle yarenlik ediyoruz çok sıcak kanlılar ayağımın ağrıdığını gören Fatıma üzgün bir tavırla eliyle ayağımı ovalıyor masaj yapmaya çalışıyor... gerek yok diyorum... verdikleri suyu içince"  Elhamdülillah"  dememi  söylüyor. Mü'minler bir vücutta ki uzuvlar gibi birbirini tamamlaması ne güzel.... diye düşünüyorum. Ne de olsa Yüce dinimiz islâm sevgi ve kardeşlik, hoşgörü medeniyeti üzerine kuruludur. Endonezya'lı Fatıma, Fransız -Rabia, Pakistanlı Aişe, Cezayirli Rahime ve Tunuslusu , İranlısı ...v.s... bir anda en kadim dostlarınız olur , İslâm kardeşliği ne  muhteşemdir.     

Orada bu fakiri derinden etkileyenlerden  biri de Fransız kardeşim Rabia'ydı. Kendisi esmer tenli olduğu için görenler arap zannediyordu. Kendisiyle Efendimizi - sallallahu aleyhi vesellem - ziyarete giderken tanışmıştık... Bir akşam üstü yatsı namazından sonra Ravza'ya gitmek için sıraya girmiştik bir hayli bekleyeceğimiz için beklerken bir taraftanda Delâilü'l-Hayrat okumaya çalışıyordum... birazdan  kulağıma kavga sesleri gelmeye başladı. Hanımın biri ısrarla birisini oradan kovmaya uzaklaştırmaya çalışıyordu sese kulak verdiğim de ise :     " - burası Türklerin yeri yanlış gelmişsin bak araplar orada oraya git. " diyordu .Gayet çirkin kaba ve nahoş  bir biçimde (Müslümanda olması gereken edep ,incelik ve nezaketten eser olmadığı gibi Peygamber'in(S:A:V) huzurun da birini kırmanın vicdan azabı ve pişmanlığı da yoktu kimin evinden kimi fütursuzca kovuyordu ? ), O da  şöyle karşılık veriyordu:     "- neden böyle ayırım yapıyorsunuz ? Ben Fransız'ım ama bir Müslümanım ...! Müslümanlar kardeş değil mi ? Fransızca bilmediğim halde sanki bir şey olmuş dediklerini feryadını Allah'ın lütfuyla anlamıştım... Dili anlaşılmasa da yürekten kopan feryat, figan haykırışları zaten  anlaşılıyordu... kalbi kırıldı ağlayacak gibi oldu, son derece üzgündü, buruk  mahsun bir şekilde hanımın gösterdiği tarafa doğru yönelmişti gitmek için tam adımını atıyordu ki,  hafiften  omuzuna dokundum  işaretlerle  gülümseyerek "Gitme seni orada ezerler" dedim. Müslüman kardeş olarak ona sahip çıkmama o kadar sevinmişti ki o da gülümsemeye başladı büyük bir sevinçle . Birazdan ilerlemeye başladık yine aynı muameleye maruz kalmaması için koluna girdim . Birazdan Babü's-selâm'a yaklaşmıştık ki bizi tekrar beklemeye aldılar yere oturduk , klimalar çok sertti çantadan seccade çıkartıp sırtına örttüm  çok sevindi oda bana  örttü yarım kalan salavat-ı şerifeyi okumaya  devam ettim, bitirince "-MaşAllah ne güzel ...! okuyorsun ..." dedi . Sevabı senin olsun dedim. birazdan cennet bahçesindeydik . Benim namaz kılmamı işaret etti...önce onun kılmasını işaret ettim. Namazını bitirdi beni korumak için orada bekliyordu. Namaz kılarken yine kavga sesi geldi kulağıma hanımın  biri "- sen namazını kıldın burada daha ne bekliyorsun... git artık "  diye ona sert bir şekilde bağırıp  hakaretler yağdırıyordu, yanında ki bazıları da, öfkeli hanıma katılarak destek veriyordu, az kalsınbir ara onu kurtarmak için namazı bozacaktım. İşaretlerle boş ver aldırma dedim, yine gülümsedi kolkola dışarı çıktık, çantamın içine düşen bir tane hurmayı ona verdim içimden neler vermek geliyordu o an ki imkan ancak onu gerektiriyordu, oda bana çantasında kalmış bir naneli şeker verdi. Kardeş olmanın verdiği sürûrla ilerliyorduk,,kardeş olmak ne güzel şeydi...Şükürler Sana olsun Rabbim...bize İslâmı lütfettin haketmediğimiz halde Sen ne Yücesin nasıl sevilmezsin ki... telefon numaramı istedi Arap hattımın numarasını ezberlemediğim için Türk hattımın numarasını verdim. Birazdan bizim gruptan bir hemşire kıza rastladık beraber konuşmaya çalıştık, İngilizce de pek bilmiyordu. Anne ve babasının otelde uyuduğunu söyledi gitmesi gerekiyormuş onları namaza kaldıracakmış fakiri yemeğe davet ettiğini söyledi , ertesi gün öğle namazında aynı kapıda buluşma kararı aldık. Giderken öyle kardeşçe ve candan kırk yıllık dost gibi sarılışı vardı ki halen unutamıyorum... Naneli şeker sevmediğim halde ağzımda naneli bir tat onu tanımış olmanın sevinciyle otele doğru ilerliyorduk...Kulağıma ise Bizim Yunus bir şeyler fısıldıyordu :

Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım, 

Sevelim, sevilelim

Dünya kimseye kalmaz

Ertesi gün bir grup Endonezyalı aileyle muhabbete dalmışız, otele dönüp ilacımı içmem gerekiyordu. Koşarak gidip  geldiğimde namaz başlamak üzereydi( İçimden Ey Rabbim ...! burada ki vaktim gayet sınırlı eğer beni meşgul edecekse ona rastlamayım diye dua ettim)  Rabia'ya baktım sözleştiğimiz yerde göremedim namaz için  yer bulmam gerekiyordu nasipte varsa takdir edilmişse nasıl olsa yine görürüm diye düşündüm  ve mescide doğru hızla  yürüdüm.Keşke nasıl ihtida ettiğini hidayet öyküsünü dinlemeyi çok isterdim aslın da( anne ve babası Rahmetli Cadallah Kur'ân sayesinde Müslüman olanlardan mı aceba diye düşündüm.). Burada sizinle ısrarla konuşmak isteyen mümin kardeşlere rastlarsınız , dil bilmediğinizi anlatsanız da  o sizinle konuşmak  halleşmek için uzun zaman uğraşır dil bilmediğinize üzülürsünüz  ve sevgi dili yetişir imdadınıza okul yıllarından kalma bir kaç kelime derme çatma da olsa İngilizce  ne çok işinize yaramıştır en kısa zamanda dil de öğrenmeliyim diye düşünürsünüz. Uzun zaman bir grupla oturup yarenlik etmeye çalıştığımızı  gören bizim gruptan bir hanım  dil bilmiyorsun onlarla nasıl konuşuyorsun  ? diye sual etmişti . Sevgi dili işaretler bile yetiyor aslın da. Mısır'ın  büyük Hak dostu gönül sultanlarından kendisini çok sevdiğim,  sık sık Mısır'a giden kardeşimle selâm gönderdiğim Seyyidet Nefise Hazretleri şöyle buyurmuşlardır :

"Müminin kelâmı şifadır, Müminin taamı şifadır, müminin siması şifadır, yani muhabbetle müminin yüzüne bakmak insanın kalbine şifa verir. Mümin Cenab-ı Allah'ın veli kuludur, O'nun sevdiği kuludur. Ona muhabbetle bakmak ona muhabbetle dua etmek, ona muhabbetle yardım etmek Cenab-ı Allah'ın rızasını kazandırır. Hepimiz bu dünya da bir gaye için yaratıldık, o da Allah'u Teâlânın rızasını kazanmak O'nun rızasını kazanmak ta O'nun kullarına iyilik etmekten geçer. Onun kullarına vermekten geçer. Onun kullarının duasını almaktan geçer. Onun kullarını razı eden Cenab-ı Hakkı razı etmiş olur. Allahu Teâlânın razı olması için evvel kullarının razı olması gereklidir.Tüm dünya Müslümanlarıyla tanışmak ve bir arada olmak muhteşem bir duygu. Bazen  de aynı safta namaza durduğununuz kardeşleriniz bir an önce dışarı çıkmak için sizi itekleyip düşürmeye çalışsalar da üstelik namazda olduğunuzu göre göre yine de onlara kızamazsınız çünkü onlar kardeşlerinizdir...Hacerül esved'e dönen sinelerimizden.. Bir gül ver ki ilâç olsun ötelerden Canım Efendim...!     

Rahmet deryasının cuş-u huruşa geldiği sadece bu mukaddes mekanlar değildir.İnsan halisane bir dertlinin muhtacın duasını aldığın da, düşmek üzere olan birini tuttuğunda , düşen birini kaldırdığın da, maddi ve manevi dertlerle nice dar ağacın da asılı dertli gönüler vardır meşekkatlerden inlemekte olan onlara ümit ve sevgi tohumları ekip sıkıntılarından kurtardığın da, Rabbiyle buluşturduğun da kalbini gül gibi açılmış nice  rahmet ve feyzler saçılmış bulacaktır. Her güzel şeyin sonu olduğu gibi artık dönüş zamanınız gelmiştir ama hiç dönmek istemezsiniz

Peygamberden ayrılmanın acısı ise anlatılır gibi değildir. Peygamberin ayrılığına dayanamayarak şam'a giden Bilâl'i Habeşi'yi , çöllere düşen Ebûzer gıfari'yi, Ondan daha ayrılmadan inleyen sahabi Sevban(R.a)  yı , Hazret-i Ömer'in acısını anlamaya başlarsınız. Bu ziyaret belki derdime derman olur diye gidersiniz ama hüznünüz... derdiniz ...garipliğiniz artarak acı içinde dönersiniz. Hazret-i Pirimin sözü düşüyor birden hafsalama " Günah işlemekten çekinenler, temiz gönüllü kişiler, sabah akşam çölde yol alırlar, Kabe'ye gitmek isterler ! halbuki Kabe, onları ziyaret etmek için onlara doğru gelir, onları karşılar "  (Divan-ı Kebir)  

Hz Mevlânâ'nın dediği gibi, Kabe'nin onları ziyarete geldiği gelirken yolda karşıladığı gönlünü Kabe eyleyenler vardır ki dünyada ki asıl bahtiyararlar onlardı, gıpta etmemek hiç  mümkün mü.. Sevgi insanları onlar ne güzel insanlar... onlara dair düşünürken kalemimden dökülenler. Yüreğine sevgi koymuş eliyorHer gördüğü kulu Hızır biliyor

İki büklüm mahçup,

Rahmet diliyor

Dil beytini Kabe eyleyen kullar.         

Merhamet, şefkatten açmış pazarı         

Herkesi dost görür ulu nazarı         

Ölmeden ölmüştür meçhul mezarı         

Dil beytini kabe eyleyen kullar.

Sureti insandır özü Melekten

Dertli gönülleri toplar direkten,

Bir gül goncasını sever yürekten 

Dil beytini Kabe eyleyen kullar.         

Her şey hikmetlidir der bir eyvallah         

Bununla bana Hak ne dedi Allah         

Haset kibir gitmiş söz hep Maşallah         

Dil beytini Kabe eyleyen kullar

İçi dışı birdir gönlü dupduru

Bir gül goncasından onun çamuru Sıbgatullah,

Kabe  gönül hamuru

Dil beytini Kabe eyleyen kullar.         

Gönlü güllerledir gül alır satar         

Dertlilere derman, cana can katar         

Rabden gayrısına , kör sağır bakar         

Dil beytini gülzar eyleyen kullar.

Hayırda şükürde her bir azası,

Hayatta gayesi  Allah rızası

Sadakat doğruluk gönül binası 

Dil beytini Kabe eyleyen kullar.           

Gönül Hakkı bulmuş olmuş dilruba           

Dilinden bir rahmet akar serapa           

Onunla şen olur garip gureba           

Yüreğini Kabe eyleyen kullar   

Hazret-i Mevlana şöyle buyurur :  "Hacca gidenler orada evin (Beytin) sahibini arasınlar. Onu bulduktan sonra Kabeyi her yerde bulabilirler. 

Müzeyyen Cihangiroğlu.