.

Bütün gönül dostlarına merhaba.

Allah nasip etti.Manisaya gittim üç gün kaldım. O Güzel dağlara çam ağaçlarına bahçedeki nar ağaçlarına bakmaya doyamadım. Hep Sabri Babam aklıma geldi. Hiç gönlümüzden bir an çıkmıyacaksın bizimle berabersin canım hocam.

Eskişehire gelince çantamda iki dilim peynirli börek vardı. Bir tanesini yedim bir tanesi çantamda kalmıştı. Eskişehirden köyümüze gidene kadar börekteki peynir ekşir gibi olmuştu onu buz dolabına koydum sabah kaffaltısında yedim. Yıllar önce Sabri Babamla Rana Annem tatilden gelirken birden Rana Annemin rengi değişmiş. Sabri Babam "Ne oldu Ranacığım?" diye sorduğunda Rana Annem "Kutuda yarım ekmek kalmıştı küflenmiş biraz" demiş. Sabri Babam "Üzülme eve gidince ekmeğin küfünü siler, beraber yeriz Rana'cığım." demişti. Onu hatırladım.

Üç gün de köyümüzde annemin yanında kadım. Ankara'ya dönüşte köyden tren istasyonuna geldim. Treni bekliyordum, seksen yaşlarında tanıdık bir amca geldi. "Kızım burada ben görevliyim senin eşyalarına yardım ederim trene binerken." dedi. Ben de teşekkür ettim "Bu istasyonda sevap hayır kazanıyorsun amca" dedim. Amcanınn sözü müthişti "Kızım, ben sevap kazanayım cennete gideyim diye yardım etmiyorum benim insanlık görevim burada görevliyim hizmete" dedi. "Herkese bir görev verilir burada ama fark eden az olur." dedi. Hemen defterime not aldım on dakika sohbet ettim amcayla. Amcaya bir Hızır olarak baktım ve dikkatla dinledim. Ve tren gelince eşyalarıma yardım etti, "İşin rast gitsin kızım" dedi. Teşekkür ettim.

Hemen yine düşündüm Sabri Babam "Yavrum, kelamı Hak'tan alın." derdi. Demek ki her insanın insanlık için bir hizmet görevi vardır.

Gücünün yettiği kadar karınca misali bu güzel hayat okulunda ilerlemek son nefese kadar Sabri Babam gibi inşallah yolumuz açık aydın olsun, bütün dostlara selam olsun.