İki mahkûm hapishanenin penceresinden bakıyorlardı. Biri yerdeki çamurlara baktı, tükürdü. “Ne berbat bir gece” dedi. Öbür mahkûm başını gökyüzüne çevirdi. Hayran hayran baktı… Gene baktı… “Allah’ım,” dedi, “ne muhteşem bir gece. Gökte yıldızlar pırıl pırıl.” Önemli olan bakmak değil, görmek… Görebilmek…

Efendim, hayat her zaman böyledir. Bugün böyle, yarın da böyle olacak. Yunus; “Bir siz dahi sizde görün, benim bende gördüğümü” der.