.

Kıymetli yavrum,

Mevlânâ,

“Dinle neyden kim hikâyet etmede

Ayrılıklardan şikayet etmede”

diyor. Bu ayrılık, Hakk’a özlemden başka nedir? Bu özlemle feryat ediyor insan. Bu susuzluk ancak Hakk’a vuslatla diniyor. Aslında, o bize şah damarımızdan daha yakın. Ama nefsin kesâfetinden farkında değiliz. Göremiyoruz. Onun için Kâinatın Efendisi, “Nefsini bilen, Rabbini bilir.” buyurdular. Bir yol gösterici olmadan nefsimizi nasıl bileceğiz, nasıl Müslüman edeceğiz, nasıl Rabbimizi bileceğiz? O öyle bir adaptör ki, cüz’î ruhu, küllî ruha bağlıyor. Öyle bir mercek ki, daha ferasetle bakmayı temin ediyor. Büyük Yunus bir mısraında, “Yunus bir haber verir, işidenler şâd olur.” diyor. Şâd olamıyorsak, kabahat bizdedir. Mânâ lezzetini tatmadan insan nasıl şâd olabilir? Sevgili ile beraber olmadan mutluluk mümkün olur mu? Mü’min demek aynaya bakan, aynada sevgilisini gören de­mektir. Bütün kâinat, O’ndan bir nişâne değil mi?

Kemal, Yaratan’ın yarattığından zevk alma halidir, kendini bilmektir, muhabbetin eseridir. Göz kendine değil, dışarıya bakar. Kâmil, olgun, ârif insan Hakk’ın idrakine varmış kişidir. O, cüzlerden kül’ü seyreder. Bütüne varamayan, tevhide ereme­yen, hayattaki sonsuz güzelliği göremez, muhteşem senfoniyi dinleyemez. İnanılmaz güzelliklerle dolu bir yeryüzü cennetinde yaşıyoruz. Ama, görene… Köre ne? Abes sandıklarımız, bizim eksik bakışlarımızdan başka nedir? Unutmayalım, gören göz değil, gönüldür. Yunus, “Şu gözümden gören kimdir?” diye sorar. Gören kim, işiten kim?

Allah, “Ben kulumla görür, kulumla işitirim” buyuruyor. Kulumla koklarım demiyor. Bunu çözmeye çalış. Kur’an-ı Ke­rim’deki “Oku, sen atmadın, O attı” Âyetini düşün. Bunun idrakinde fetihler vardır.

Dünyanın en güçlü tohumunu bile toprağa ekmezsen hiçbir şey vermez. Sen dost ile dost olursan, cümle âlem sana dost olur. Sev ki sevilesin... Tohum verilmeden mahsul alınır mı?

“Ben taşrada arar idim, ol can içinde can imiş...”

Arayan bulur, seven sevilir. Ağaç bile sevgiden çiçek açar. Bedri Rahmi bir şiirinde “İnsan, âlemde insanları sevdiği müddetçe yaşar” diyor. Doğru. Allah sevgisinin ispatı insanları sevmektir. Sevgi, insanın bahtıdır. Yunus “Sevdiğimi demez isem, sevgi derdi boğar beni” der. İlâve eder, “Aşk gelicek, cümle eksikler biter”.

Gönül penceresi iyiye, güzele, doğruya, Hakk’a açılmayınca sıkıntı başlar. İki günü birbirine eşit olan ziyandadır. Ne olur, adımlarımız mezara yaklaşmaktan ibaret olmasın. Her zerrede Hakk’ı müşahede edelim. Her sıfatta mevsuf olanın Hak ol­duğunun bilincine ulaşalım. Bilelim ki, varoluşta her şey sev­ginin emrindedir. Aslımızı bulalım, bilelim, olalım diye bu cihana gönderildik. Her zerre vazifelidir. Abes bir şey yoktur. Her şey kendi merkezindedir, kendi rolünü oynamaktadır. Ancak gönül gözü açık olanlar zuhurata tabidirler. Ancak, Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri gibi olanlar, “Mevlâ görelim neyler, neylerse güzel eyler” diyebilenler, huzuru, mutluluğu, yaşama sevincini duyabilirler, her an bir hâlden başka bir hâle geçerler. Kur’an-ı Kerim’de, Rahman Suresi’nde “Allah, her an yeni bir şe’n üzeredir” buyruluyor. Huzur Allah’a yaklaşmakta, sıkıntı ve mutsuzluk Allah’tan uzaklaşmadadır. Hayatı kapkara görüyor­san bil ki uzaklardasın. Lütfen münakaşa etme. Bin dereden su getirerek kendini kandırma. Nasıl tabiat kanunları varsa, mânâ âleminin de kanunları vardır. Fazıl Hüsnü Dağlarca bir şiirinde,

“Çocuğum dua et geceleri

İnsan uzaklaşabilir Allah’tan”

der. Sen zuhurlar bekliyorsun. Oysa bakmasını öğren. Kâinat kitabını okumaya çalış, insanların alıp verdiği nefes sayısı kadar Allah’a giden yol vardır.

Selam, saygı ve sevgi ile.

Sabri Tandoğan Efendi Hz.

Rahmet ve Şefaat Gani Gani Onun ve Hakka Göçen Yakınlarının Üstlerine Olsun