Kıymetli yavrum,

Şair Gülten Akın bir mısraında “Eş dost uğruna ömrün, ta­nıdık tanımadık uğruna geçti” der. Hayatta öylesine şekiller, kalıplar, formaliteler, etiketler içinde boğulmuşuz ki, aşktan uzak, incelikten uzak, kaskatı bir hayat yaşıyor, farkına var­mıyoruz. Mânâ âleminin sonsuz inceliklerinden, nüanslarından uzak, birkaç şekle mahkûm, bir şeyler yaptık sanıyoruz ken­dimizi. Be kardeşim! Sen “mutluyum, neşeliyim, huzurluyum” derken bile, o kavramlardan öyle uzaksın ki. Aksini iddia etme. Sen bir ömür boyu kendini kandırdın ama başkalarını inan­dıramazsın. O insana demezler mi ki, şuyum, buyum diyorsun ama o içinde çöreklenen simsiyah zifiri karanlık nedir? Bir sigara sönmeden ikinci sigarayı neden hazırlıyorsun? O zavallı içki şişelerinden ne bekliyorsun? Hepsinin yüzü sararmış, kül gibi olmuş, o insan müsveddesi içki arkadaşlarınla, kumar arka­daşlarınla paylaşamadığın nedir?

Lütfen itiraz etme, mırıltıyı kes, dırlanmayı bırak ve başını iki elinin arasına alarak düşün. “Soruversem ben neyim ve bu hâl neyin nesi?” Evet, Hima­laya’dan daha büyük bu soruya mertçe, yiğitçe, erkekçe bir cevap arayıp bulmadan, o yaldızlarla dolu sûni hayatın, sana hiçbir zaman gerçek huzuru, mutluluğu getirmeyecek, bunu bil. Sözüm ona devrimbaz geçinen sahte aydınların, sakız haline getirdikleri palavralarına “Efendi, kes sesini, yeter artık. Sen kendin bir ömür boyu aşktan uzak, ihlâstan uzak, sûni bir hayat yaşadın” demedikçe, sen de o geviş getirenler kervanından biri olmaya mahkûmsun...