Hayat bütün alanlarıyla bir bütündür, bir kompozisyondur. Hayatımızın bir ânını diğer anlardan soyutlayamayız. Buna gü­cümüz yetmez. Benim gücüm yeter diyenler, hayatı ve insanları hiç tanımamış, ezbere konuşan kimselerdir. İftar sofrasındaki çorbasını, saygıyla, edeple, şükürle içemeyen bir kimse, na­mazda da konsantre olamaz.

Yıllar önce, bir Japon estetikçisinin bir tablo nasıl seyredilir diye bir yazısını okumuştum. O zat, önce diyor, gidin güzelce yıkanın. Öyle dikkatle, öyle hassasiyetle yıkanın ki, sadece vücudunuz değil, kafanızın içi de arınsın, temizlensin, güzel­leşsin. Giyindikten sonra dualarla evden çıkın. O tabloyu gör­meye gidene kadar mümkünse kimseyle konuşmayın. Serginin kapısından yine dualarla girin. Ve tablonun önünde, sonsuz bir dikkat, edep, saygı ile, zamanın en büyük hükümdarının önün­de durur gibi durun. Sâde gözlerinizle değil, vücudunuzun bütün hücreleriyle o tablodaki güzelliği algılamaya çalışın. Uzun uzun bakıp, o ihtişamı özümledikten sonra, oradan edeple, saygıyla, huşû ile ayrılın. Bırakın o yaşadığınız güzellik, beyninizin, gönlünüzün, bütün hücrelerine nüfuz etsin. Artık o günden sonra, o güzellik sizden bir parça olsun. Sizinle beraber mezara kadar gitsin.
Selam, saygı ve sevgi ile.
Sabri Tandoğan Efendi Hz.
Aziz Ruhları Şad Olsun