Kıymetli yavrum,
O meşhur “kime, ne iyilik yapacağım?” sorusu her zaman için gündemde baş yeri işgal ediyor. Bu o kadar önemli bir mesele ki sanırım halledilmedikçe hiçbir insan mana yolunda yol alamaz. Bu satırların yazarı da nice tecrübelerden geçtikten sonra görüşüne varmıştır.
Evet bir toplum içinde yaşıyoruz ve zaman zaman iyilikleri, huzurları, mutlulukları için çırpındığımız insanlar bizi kırıyorlar, incitiyorlar, ekmeğimizi zehir ediyorlar. Peki bizim alacağımız tavır ne olmalı? Bu konuda büyüklerimizin bize gösterdiği tek yol var: Onları yaptıkları ve söyledikleriyle “Hüküm Allah’ındır” deyip baş başa bırakmak. Ve sonra hiçbir şey olmamış gibi onlar için hayır dua etmek, onların dünya ve ahiret saadetleri için Hakka niyazda bulunmak. Başka yol yok. Tek yol bu. Önemli olan eşek arısı değil bal arısı olabilmek. Unutmayalım ki şu dünya sahnesinde herkes kendine düşen görevi yapacak, rolü ne ise onu oynayacak. Bunu yapmadığımız takdirde dünyamız da rezil olur, ahiretimiz de. Şu şunu yaptı, bu bunu söyledilerin ardı arkası kesilmez. Niye telaş ediyoruz ki, bütün davranışlar, bütün düşünceler, bütün hayaller bir ilahi teypte toplanıyor. Mana aleminde Mahkeme-i Kübra kurulduğu zaman hepimiz yargılanacağız. Telaş niye, gürültü, patırtı niye? Bekleyelim, duruşma gününü bekleyelim ve o güne kadar da hep dua edelim, niyazda bulunalım.
Siz bugüne kadar hiç dikensiz bir gül gördünüz mü? O dikenin de kendine göre gülün renginde, kokusunda, o harikulade güzel duruşunda çok önemli bir rolü olduğunu düşündünüz mü? Evet, gül dikensiz olmuyor. “Her Musa’nın bir firavunu vardır” derler. Pilin eksi ucu olmasa, iki ucu da artı olsa, o zaman o pil görevini yapamaz. Bütün mesele artısıyla, eksisiyle, acısıyla, tatlısıyla, güzeliyle çirkiniyle bir bütün olarak görüp, o bütünlüğü aşkla kucaklayabilmek. Yunus Emre