Sizden Gelenler

 

subHeader_l

Konu : Entel dantellerin yoğunluğu.
Gönderen : Reyhan Kaya
Tarih : 12.1.2018 00:27:41


.



Allah'ın selamı ve rahmeti sizin ve bütün site mensuplarının üzerine olsun babacığım





Biliyorsunuz bu üniversite de son yılım haliyle de çok yoğunum.Sizlerden uzak kaldığım bu süre zarfı içerisinde ödevlerle boğuştum. Zaman zaman çok bunaldım ama şu günlerde üzerimdeki yük biraz daha hafiflemiş durumda ödevlerden fırsat bulup kpss ye hazırlanmaya başladım.





Kendime ait bir bilgisayarım olmadğı için ödevlerimi hazırlamakta zaman zaman zorluklar yaşadım.Yurtta bilgisayar sayısı çok az ve boş bir bilgisayar bulma olasılığı da oldukça düşük. Herşeyi bir kenara bırakıp yemekten sonra herkesten çabuk davranıp bilgisayar odasına inmek zorundasınız. Oldu ki biraz geciktiniz ve bilgisayarlar doldu kime sorsanız hemen çıkamayacağını söylüyor. Çünkü yoğun işleri var! MSN de konuşuyorlar! Bu sıkıntıyı yaşamamak için parayı verip internet cafeye gidiyorsunuz malesef sonuç değişmiyor. Yine bilgisayarlar dolu ve insanlar boş işlerle uğraşmaya devam ediyor.Ben de ödev yapmak için sıra bekliyorum.





Kıymetli babacığım inanın sinirlenmemek elde değil. Çok kızıyorum ve üzülüyorum.Kendime msn den bir adres almamaya kararlıyım aslında akıllı kullanılsa belki de çok işe yarayacak ama sadece boş sohbetler için kullanılıyor. Çoğu arkadaşım içine giriyor ve resmen boğulup kalıyor. Saatler geçiyor, bir kaç saat önce gördükleri bir insanla hiç üşenmeden bir de msn de saatlerce konuşabiliyorlar.İşte insanları uyuşturucu bağımlısı haline getiren bir teknoloji. Bunun faydalı tarafı neresi çözemiyorum artık.





Hele küçük çocuklar, içim yanıyor onların bilgisayar başındaki halini görünce. Sırf bilgisayarda oyun oynamak için okuldan kaçıyorlar ve harçlıklarının hepsini internete yatırıyorlar. Bundan 5 ya da 6 yıl önce bir gazete de okumuştum bu bilgisayar oyunları bağımlılık yapıyormuş ve insanlar bundan kurtulmak için uyuşturucu kullanan bir insanın uyuşturucudan kurtulmak için gördüğü tedavinin aynısını görüyormuş.Yani aslında uyuşturucu çocuklarımızın hergün kullandığı bir şey haline geldi ve biz uyuyoruz! Bunun farknda bile değiliz. Güzel olan bütün değerlerimizi yavaş yavaş yok ediyorlar. İçimize teknoloji denen canavarla girmeye çalışıyorlar. Ve bunu elimize eğlenceli bir oyuncak gibi tutuşturuyorlar. Biz oyuncaklarla oyalanmaya devam edelim!





Haddime değil ama bütün anne babalara sesleniyorum.Lütfen çok dikkatli olalım. Kurtaralım çocuklarımızı bu tuzaklardan. Duyarlı bir çok anne babanın halini şimdi daha iyi anlıyorum.Çocuk yetiştirmek gerçekten çok zor bir şey olsa gerek ama inanın hayatta en çok istediğim şeylerden birisi çocuk yetiştirebilmek. Çocuk sahibi olmak değil! Hayırlı ve pırıl pırıl çocuklar yetiştirebilmek. Ama ben şimdi çok korkuyorum bu durumdan. Günümüzde bu kadar zorken çocuk yetiştirmek benim zamanımda nasıl olacak bilemiyorum!Allah'ım hayırlısını versin ve bizleri bu işte muvaffak kılsın.Amin.





Sevgili babacığım en büyük temennim ülkemizin hep iyiye ve güzele yelken açması. Hayır dualarınızı eksik etmeyin hürmetle ellerinizden öpüyorum. İnşallah bir daha bu kadar uzak kalmam sizlerden.Allah'a emanet olun





--------------------------------------------------------------------------------





Sayın Sabri Tandoğan Efendi Hz'nin cevaben yazdıkları :





Sayın Reyhan Kaya,





Uzun bir bekleyişten sonra nihayet Reyhan Kaya kızımızın maili geldi. Bu kadar uzun süre beni hem üzüyor, hem meraklandırıyor. Acaba başına birşey mi geldi, acaba bir üzüntüsü mü var, diye. İnşallah bundan sonrası başkalarının boş bıraktıkları zamanlarda bilgisayarın başına geçerek duygularını, düşüncelerini bize aktarmakla geçer. Zamanını boşa harcıyan yalnız bu çocuklar mı, bütün bir millet olarak zamanlarımızı boşa harcıyoruz. İçimizde ciddi olarak çalışan o kadar az insan var ki. Geçenlerde UNESCO’nun bir istatistiği yayınlandı. Dünyada ilmi araştırmaların yapıldığı beşyüz üniversite içinde bir tek Türk üniversitesi yok. Yarın bütün gazeteleri alın, tarayın, hiçbirinde ciddi bir makale göremezsiniz. Adına köşe yazarı denilen o hilkat garibeleriyle dolu sütunlar. Hele nevzuhur birtakım sümüklü kızlar var ki akılları fikirleri sekste. Onların şahsından da, yazdıklarından da utanç duyuyoruz. Edep yok, haya yok, incelik, zarafet yok, kültür yok. Sadece bir avuç kabak çekirdeği. Acaba üniversite hocaları içinde bir anket yapılsa son aylarda eline bir kitap alan kaç profesör çıkar? Sağdan sola adına gazete denilen birtakım boyalı kağıt parçaları, Orhan Pamuk denilen Türkçe bilmeyen, mektup yazmaktan aciz, her satırı hırsızlık kokan mahalle çocuğunu neredeyse tanrılaştıracaklar. Siyasilerin konuşmalarına bakın, hiçbirinin ağzında ciddi bir memleket meselesi var mı? Adına parti denilen ne idüğü belirsiz teşekküller devletten aldıkları trilyonları ne yolda harcıyorlar, soran var mı? Kıymetli yavrum, memleketin görünüşü anahatlarıyla bu. Hep derslerinden şikayet ediyorsun. Ben de talebe oldum, okuduğum fakültelerde pekala derslerimin yanında müzikle de, resimle de, edebiyatla da, şiirle de uğraşmaya vakit buldum. Bilmiyorum neden bir boğuntu içindesin? Hiçbir fakültede ciddi bir öğrenim yapılmıyor ki. Bu ıvır zıvır şeyleri neden gözünde büyütüyorsun. Türkiye’de entel, dantel geçinen herkes “yoğunum” diyor, başka bir şey demiyor. Ne yoğunluğu kardeşim, biz zamanı kullanmasını, değerlendirmesini bilmiyorsak kabahat başkalarında mı? Pekala dersler de halledilir, ödevler de yapılır, bilime de, felsefeye de, güzel sanatlara da vakit kalır. Geçen hafta Kızılay’daki Yapı Kredi Bankasının yayınlarının satıldığı yere gittim. Yeni çıkan kitaplar arasında ressam Klee’nin günlükleri de vardı. Çok heyecanlandım. Hemen aldım. Klee’yi çok beğenirim, saygı duyarım. Onun günlüklerini okumak da büyük bir zevk olacaktı. Yolda bir meslekdaşımı gördüm. Elimdeki pakete baktı, “Hayrola, yine kitap almışsın” dedi. Ve ismini sordu. “Klee’nin günlükleri” dedim. “İlahi Sabri Bey” dedi, “Sen, Danıştay üyeliğinden emekli olmuş bir insansın, nene gerek senin Klee, nene gerek Klee’nin günlükleri, otur keyfine bak”. Cevap vermedim. Rahmetli hocam Münir Bey, “Bazan cevap vermemek de bir cevaptır” derdi. İşte biz böyle her şeye boş vere vere Avrupa birliğinde hizmetçi kılıklı bir karıyla, genelev çaycısı suratlı bir adamın maskarası olduk. Bizi adam yerine bile koymuyorlar, bizden nefret ediyorlar, tiksiniyorlar, iğreniyorlar. Biz yine onların kapısında yüzsüz köpekler gibi yalvarıyoruz.





Sevgili kızım, senden rica ediyorum, lütfen o boğuntulu havadan kendini kurtar. Çevrendeki iğrenç zihniyete uyma. Gerekirse yemek yeme, gerekirse uyku uyuma, ama çalış. Ama deliler gibi, çılgınlar gibi çalış. Bu zilletten başka türlü kurtulamayız. Eğer hayatımız bizi de alın, bizi de alın diye Avrupa kapılarında yüzsuyu dökerek, sürünerek, haysiyetimizi ayaklar altına alarak geçecekse öyle hayata da lanet olsun. Efendice ölelim, insanca ölelim, haysiyetli bir şekilde ölelim. Çalışarak ölelim. “Billah yaşamak yerde sürünmeye değmez”.





Değerli yavrum, bu söylediklerim seni kıracak, incitecek, üzecekse kabahat benim mi? Ben ölüm pahasına da olsa doğruları söylemeye mecburum. Bugüne kadar hayatım böyle geçti, bundan sonra da böyle geçecek. İsteyen sever, isteyen küfreder. Hüküm Allah’ındır. Selam, sevgi ve saygı ile.





Sabri Tandoğan





Allah Ondan ve Hakka Göçen Ailesinden Razı Olsun.

...::Bu yazıyı arkadaşına gönder::...

Geri Dön

 

[Ana Sayfa] [Sabri Tandoğan] [Kitapları] [Yazıları] [Röportajları] [Resim Albümü] [Sizden Gelenler] [Dosya Arşivi] [Arama] [İletişim]