Sizden Gelenler

 

subHeader_l

Konu : İki dinle bir söyle.
Gönderen : Feyzi Özgür
Tarih : 2.12.2019 23:05:47


.
Çok kıymetli Efendim, siz bir tv sohbetinizde “Bir kimsenin fazladan yediği her lokma, ağzından lüzumsuz bir söz olarak geri çıkar” diye anlatmıştınız. Buradan yola çıkarak fazla yemekle lüzumsuz ve fazla konuşmak arasındaki ilgiyi bizler için açabilir misiniz acaba?

Yüce Allah sizi başımızdan, önümüzden eksik etmesin değerli hocam, ışığınız ebedi olsun, sonsuz hürmetlerimle...

Feyzi Özgür

Sayın Sabri Tandoğan Efendi Hz'nin cevaben yazdıkları :
------------------------------------------------------------------------

Sayın Feyzi Özgür,

Kıymetli yavrum, insanın aldığı gıda ile onun manevi hayatı arasında sanıldığından da önemli bir ilgi vardır. Tasavvuf tarihini inceleyecek olursak tek istisna olmadan bütün manevi büyüklerin az yemek, az konuşmak üzerinde ısrarla durduklarını görürüz. Gerçekten insan bu durumu kendi üzerinde de yapacağı araştırmalarda tespit edebilir.

Eskiden bir manevi büyük bir kimseyi talebeliğe kabul ederken evvela onun kazancının helal olup olmadığına bakarlarmış. Kazançta şüphe varsa onu talebeliğe kabul etmezlermiş. Bazı büyükler çok yemek yiyen kimseleri kabul etmezler, “Evladım, sen daha yeyip içme işini öğrenemedin, manevi hayata nasıl gireceksin” derlermiş. İnsanoğlu ne kadar çok yerse o kadar nefisni güçlendirmiş olur. Nefis güçlendikçe de manevi hayata geçmek zorlaşırmış. Herkes bunu çevresinde müşahede edebilir. Çok yiyenler, çok konuşuyorlar. İnsanlar çok konuştukça nefsin oyunlarına geliyorlar. Halk arasında bir söz vardır. “Çok mal haramsız, çok söz yalansız olmaz” derler. İnsanoğlu çok konuştukça nefsaniyetinin hükmü altına girer. İster istemez araya dedikodu karışır, malayani karışır. Arada kalp kırabilir, birini incitebilir, söylenemeyecek sözleri söyler, hatırlanmaması gereken hatıraları söyler. İnsan çok konuşurken muhataplarının haklarına tecavüz eder. Bütün bunlar çok konuşmanın zararlarından birkaçıdır. Çok konuşmak insandaki heybeti giderir, saygınlığına gölge düşürür. Kendisini dinleyenlerin kafalarında çeşitli şüpheler oluşur. Çocukken aile büyükleri “yavrum, iki dinle, bir söyle, Allah insana iki kulak, bir ağız vermiş” derlerdi.

Daha bunun gibi yüzlerce sebep sıralayabiliriz. Aman yavrum, çok dikkatli olalım. Çevremizde sevilen, sayılan, itibar gören, el üstünde tutulan bir kimse olmak istiyorsak az konuşalım, iki dinleyip bir söyleyelim.

Selam, sevgi ve saygı ile.

Sabri Tandoğan
Aziz Ruhları Şad Olsun.

...::Bu yazıyı arkadaşına gönder::...

Geri Dön

 

[Ana Sayfa] [Sabri Tandoğan] [Kitapları] [Yazıları] [Röportajları] [Resim Albümü] [Sizden Gelenler] [Dosya Arşivi] [Arama] [İletişim]