Sayın Hatice Hakeri,

15.9.2007 tarihli mailinizi aldım.

Efendim, bir gün Kenan Rıfai Hazretlerinin annesi Hatice Cenan Sultan bir arkadaşıyla beraber yolda gidiyorlarmış. Bir çocuk salıncakta sallanıyormuş. Hatice Cenan Sultan çocuğa dönmüş, “Aman yavrum, dikkatli ol, düşmeyesin” demiş. Çocuğun canı sıkılmış, dik dik bakmış, “Sana ne” demiş. Onun üzerine Hatice Cenan Sultan arkadaşına dönüyor “Ayol, bu çocuk ne doğru söylüyor” diyor. Mesele burda efendim. Sizin orada çeşitli ihtimalleri düşünerek klimayı açmamanız gerekirdi. Bu ihtimalleri sıralarsak sayfalar tutar. Siz açtınız ve cevabını aldınız. Olay bu.

Bir gün Azize Anne evden çıkmış, alış veriş etmek için Gima’ya doğru yürüyormuş. Yanından çok hızla geçen iki kolejli çocuklardan biri öbürüne “Ahmet, dikkat et” diye yüksek sesle bağırmış. Azize Anne, demiş ki “Bak Azize, kelamı Hak’dan al. Demek ki benim dikkatli olmam gerekiyor. Allah bu çocuğun dilinden bana sesleniyor” demiş. Biraz sonra ne görsün, yolda koskocaman bir çukur. Başında ne bir fener, ne bir işaret. “Allah razı olsun o çocuktan” demiş. “O böyle bağırmasaydı, maazallah ben çukura düşecektim” Olay bu efendim. Kelamı Hak’dan alacağız. Ve üstümüze vazife olmayan işe karışmayacağız. İyi niyetli olabiliriz. Ama yetmiyor. Başka faktörler de var. Hayat yolunda yürümek bir değil, bin değil, milyon incelik istiyor.

Selam, sevgi ve saygı ile.

Sabri Tandoğan

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :