Sevgili Babacığım,

Öncelikle vermiş olduğunuz cevap için teşekkür ederim.Eksikliğim içinse özür dilerim.

Günümüz hayatında,herkes bir takım dertlerin,sıkıntıların içinde..İnsanlardan öyle şeyler duyuyorum ki;halimize ne kadar şükretsek azdır diye düşünüyorum ve şükürdeki acizliğimi bir kez daha anlıyorum.

Öyle zamanlar oluyor ki,gördüklerim,duyduklarım karşısında tüylerim ürperiyor ve elimden bir şey gelememesinin acısını hissediyorum yüreğimde.Bazen bu acı büyüyor büyüyor,beni allak bullak ediyor.Bir ara baktım ki her şeye acır oldum.Örneğin yolda gördüğüm;bu soğuklarda üstüne giyecek montu bile olmayan bir çocuk,ya da markette patronu tarafından herkes içinde azarlanan tezgahtar..Bu örnekleri çoğaltabilirim.

Sonra kendi kendime şöyle dedim;acımak yerine,madem elinden bir şey gelmiyor dua et bari dedim.Dua ettikçe içimdeki sıkıntılar azaldı,üzüntüm hafifledi.Kendimi bir şeyler yapmış kadar huzurlu hissettim.

Naçizane şöyle düşündüm;her şeye acımakta saçmalık olabilir mi?Aslında öğrenmek istediğim; bu “acıma duygusu” yaratılmış tüm insanlarda mevcut mu?İnsan yüreğindeki acıma hissini tetikleyen nedir?Acımayla,vicdanın birbiriyle ilişkisi var mı?

Yazdıklarımda bir hata olmuşsa şimdiden affınıza sığınırım.

Cevabınız için çok teşekkür ederim babacığım.

Saygılar, Sevgiler, Hürmetler Efendim..

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :