Sayın Göksu,

15.8.2006 tarihli mailinizi aldım. Sorduğunuz soru fevkalade önemli. Öyle ki duyan, düşünen, hisseden bir insan bir ömür boyu bu konuyu tefekkür edebilir. Hayatın, yaşamanın, varoluşun anlamını, güzelliğini, sırlarını sezebilmek, hissedebilmek, algılayabilmekve özümleyebilmek, niçin varız, niçin yaşıyoruz, dünyaya gelişimizdeki amaç nedir, nasıl bir hayat yaşayalım ki sona yaklaştığımızı hissettiğimiz anda eyvah, yanlış yaşamışız, hayatımızı berbad etmişiz demeyelim, feryad-ü figan koparmayalım. Bu gibi durumlarda aklıma hep Ebu Süfyan’ın hanımı Hind’in söylediği söz gelir. Müslüman ordusu muzaffer bir şekilde Mekke’ye girmektedir. Ordunun hiçbir ferdinde bir aşırı sevinç, şımarıklık, sevinç tezahürü yoktur. Hepsi de inanılmaz bir olgunluk, edep ve zerafet içinde gelmekedir.  Galibiyet halinde dahi gosterilen bu vekar, ciddiyet ve olgunluk Hindi ürpertir Allah’ım der bu kadar mı aldanmışız? Bu kadar mı yanılmışız? Bu sözler beni herzaman titretir, ürpertir, bazan ağlatır. Allah esirgesin insanın son deminde böyle söylemesi ne kadar ıstırap vericidir. İnsan bu dünyaya yemek içmek, gülüp eğlenmek için gelmiyor yüklendiği çok büyük, çok ağır bir misyonu var. Aslını bulmak, kendini tanımak, özüne ulaşabilmek. Büyük Yunus bir siz dahi sizde bulun benim bende bulduğumu diyor. Hepimiz bununla yükümlüyüz. Biz ilkokulda okurken öğretmenlerimiz cisimler ikiye ayrılıyor dediler, a- canlı cisimler, b- cansız cisimler. Biz ilkokul beşe geldik Amerikalılar Hiroşima ve Nagasaki’de atom bombasını patlattılar. Japonyayı çökerttiler. O zaman anlaşıldı ki doğada cansız cisim diye birşey yok. Çevremizdeki gördüğümüz bütün eşya hareket halinde, içlerindeki her bir atom zerresi protonlarıyla, elektronlarıyla, nötronlarıyla ayrı bir alem. Herbiri Mevlevi dervişleri gibi dönüyor ve bir ilahi zikrin aşkı içinde.

Sevgili dost, bakmak ve görmek ne kadar farklı iki kavram. Herkes bakıyor ama herkes göremiyor. Einstein diyor ki “20. yüzyılın en büyük noksanlığı bir gülün açılışındaki o harikuladeliği görememek, hissedememek, onun karşısında ürperti duymamak.” Bütün mesele adına hayat dediğimiz bu patırtı, gürültü, bu toz duman içinde tıpkı siklon rüzgarlarının ortasındaki sakin bölge gibi bir dünya kurup orada sevgi, saygı, edep, sabır, şükür ve güzellik içinde, huzur içinde yaşayabilmektir. Mümkün mü diyeceksiniz, mümkün ya, Halep oradaysa arşın burada, gelin ben size göstereyim.

Ben cihanın altın terazisine

Ağırlığımca sevgi vermişim

Ses edin uzak milletlerin gençleri

Bütün antenlerimi germişim

Evet, Sevgili Dost, biz de Yunus gibi “Aşk gelicek cümle eksikler biter”, “sevelim, sevilelim dünya kimseye kalmaz” diyelim. Ve son nefesimize kadar hep eşyanın tabiatını öğrenmeye çalışalım.

Yeni maillerinizi bekliyor, selam, sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :