Yazıları

 

subHeader_l

  Gönül Sohbetleri                                                                                                Sabri Tandoğan

 

İNSAN AYRILIRKEN DE BÜYÜK OLMALI
Eklenme Tarihi : 29.03.2007 14:48:51

İNSAN AYRILIRKEN DE BÜYÜK OLMALI

İkinci cihan harbinden yeni çıkılmıştı. Yaptığı zafer işareti ile İngiltere için zaferin simgesi olan Başbakan Churchill, girdiği seçimleri kaybetmiş, köşesine çekilmişti. Doktorun taviyesi üzerine sabahları yürüyüş yapıyor, zaman zaman onu izleyen gazetecilerle sohbet ediyordu. Bir gün bir gazeteci sordu. "Efendim", dedi. "Yeni Başbakan Atlee hakkında ne düşünüyorsunuz?" Churchill gülümsedi. "Efendim," dedi. "Geçen gün sabah yürüyüşe çıkmıştım. Herhalde alışkanlık olacak başbakanlığa doğru yürüdüm. Baktım, kapının önünde yeni başbakanın arabası durdu. Arabanın kapısı açıldı. İçinden Atlee'nin elbiseleri çıktı”. Aradan uzun yıllar geçti, bu esprideki inceliği, güzelliği unutamadım. Merhum Hocam Operatör Doktor Münir Derman Hazretleri'nin de bir sözünü hep hatırlanm, üzerinde düşünürüm. "Öyle insanlar gördüm ki sırtında elbisesi yok, öyle elbiseler gördüm ki içinde insan yok." Bunlar bize hep bir çelişkiyi söylüyor. İç ile dış, zahir ile batın, öz ile şekil; hayatın hangi cephesine bakarsak bakalım, bu çelişkiyi görüyoruz. Birtakım insanlar maneviyat adına, güzellik adına hep zahire, şekle sarılıyorlar. 0 insanlann nazarında dinin en yüce hakikatleri, güzellikleri hep birer şekilden ibaret. Birtakım rituellerle durumu kurtardıklannı sanıyorlar. Ve kendilerini ve çevrelerini aldattıklarının, inançlarına ihanet ettiklerinin farkında bile değiller. Birtakım kimseler tam aksine, onlar da yalnız bâtına, deruni olana, içsel olana önem veriyorlar, şekli hiçe sayıyorlar. Çocukluğumuzdan beri hep işitiriz.
Kendilerine namazdan oruçtan, hacdan zekattan sorulduğu zaman; "Efendim," derler. "Bunlar şekilden ibaret. Sadece suretin muhtelif görünüşleri. Sen kalbe bak. Benim kalbim tertemiz”. Be kardeşim, sen kalbini tursille mi, persille mi yıkıyorsun? Böyle bembeyaz, tertemiz olduğunu iddia ediyorsun. Oysa gerçekten mana yolunda, aşk yolunda ömürlerini tüketen, gecelerini gündüzlerine katan öyle insanlar vardır ki, bu konular açıldığı zaman renkleri değişir, titrerler, ürperirler ve derinden bir ah çekerek, "aman" derler, "benim icin çok dua edin. Bu aciz günahkar kul dualarınıza muhtaç". Bu gibi durumlar hep devam eder gider. Oysa bizlerin İslamiyetin özünden, ruhundan, aşkından uzaklaşmamızdan başka bir şey değildir bunlar. İslam bir sentezdir. İç ile dış, madde ile mana, ruh ile beden, kadın ile erkek; dünya ile ahiret arasında kurulan en güzel, en yüce, en muhteşem bir sentez...İnsanlık kültür tarihi baştan itibaren incelenip etüt edilecek olursa görülür ki, hiçbir din, hiçbir görüş, hiçbir ideoloji böyle muhteşem bir terkibe ulaşamamıştır. Onun için Kur'an-ı Kerim'de

"Hak geldi, batıl zail oldu"
buyuruluyor. İnsanlık bu senteze yaklaştığı oranda mutlu oldu, bahtiyar oldu. Bu sentezden uzaklaştığı oranda çeşitli üzüntüler, sıkıntılar, bunalımlar, felaketlerle karşılaştı. Günümüz dünyasına şöyle bir göz atacak olursak ne görürüz? Bütün zahiri debdebelere, şaşaalara rağmen, boynu bükük, gözleri fersiz, kalbi aşksız nice insanlar veya insan müsveddeleri. Rahmetli Münir Bey; "Her gördüğün iki ayaklıyı insan mı sanıyorsun?" derdi.

Kavgalar, gürültüler, küskünlükler, dargınlıklar, ihanetler ve bunlann sonucu nice ailelerin yıkılışı, nice ocaklann sönüşü. Artık günümüz insanı bir mutluluk, bir huzur, bir yaşama sevinci özlemi içinde bile değil. Gidin, kalabalık caddelerde dolaşın. Büyük iş merkezlerini gezin. Ne göreceksiniz? Sıkılmış yumruklar, kenetlenmiş dişler, saygısız bakışlar. Şimdi Mehmet Akif sağ olsaydı bu durum için;

"Nazarlardan taşan mana, ibadullahı istihkar"
derdi. Ne yazık ki günümüz insanlarının çoğu bu çılgın gidişin farkında bile değiller. Kafalar, kalpler öyle negatifle dolmuş ki, radyolar, televizyonlar, gazeteler, sinemalar, tiyatrolar hep negatifi yayıyorlar. İnsan kafalannı ve insan gönüllerini kirletiyorlar. Ama bir sorumlu kişi çıkıp da;
"Durun kalabalıklar durun, bu yollar cıkmaz sokak"
demiyor. Artık çok küçük yaştaki çocuklarda bile bu stresin, bu bunalımın sonucunda şeker hastalıklan görülmeye başlandı. İnsan ister istemez; "Bu gidiş nereye?"diye sormaktan kendini alamıyor. Artık bugünün insanı

"Sevmek devam eden en güzel huyum"
diyemiyor. Artık günümüz insanı Yunus'un;

"Aşk gelicek, cümle eksikler biter"
mısraını bile idrakten uzak. Peki bu durum karşısında bir ümit ışığı yok mu? Var tabi. Olmaz olur mu? Bizler ışığı cebinde unutup, mum ışığı peşinde koşmaya niye gerek duyalım?
Hayat her şeye rağmen bin bir güzelliklerle dolu. Kur'an-ı Kerim'de;

"Ne yana bakarsan bak Allah'ın vechi oradadır."
buyuruluyor. Büyük Yunus;

"Cumle yerde Hak nazır, göz gerektir göresi"
diyor. Yapılacak iş ortad: İşlama sarılmak, Allah'ın ipine sarılmak. Lafla değil, nutukla değil, kuru gürültüyle değil, yaşayarak, özümleyerek, içimize sindirerek İslamı günlük hayatımızda tahakkuk ettirmek...Hep kendimize soracağımız soru şu olmalı: İşlenmeyen iman, yaşanmayan, aile hayatında, meslek hayatında, toplum hayatında, ışıklan görülmeyen İslami gerçekleri acaba yaşıyor muyuz? Acaba inancımızda samimi miyiz? Yoksa laf ebeliği yaparak kendi kendimizi kandınyor muyuz? Yoksa biz de Fikret gibi;

"İnan Haluk, ezeli bir şifadır aldanmak"
mı diyoruz? “Yol uzun, yük ağır, bu yükle bu yola katlanamayız”. Yüklerden kurtulalım. İri lakırdılan bırakalım. Bir Ayeti, bir Hadisi hayatımızda tahakkuk ettirmeye çalışalım. Bir müddet sonra adına dünya denilen bu misafirhanedeki kalma süremiz bitecek, belki de bitmek üzere. Yann mana aleminde hesaba çekildiğimiz zaman, hiç olmazsa, “Ben de ey Rabbim, senin Resulünün bir Hadisini, senin Kitabının bir Ayetini yaşadım”, diyebilelim. Allah cümlemize sağlık, afiyet, iman bütünlüğü ve aşk ile, iman ile çene kapamayı nasip etsin.

...::Bu yazıyı arkadaşına gönder::...

Geri Dön

 

[Ana Sayfa] [Sabri Tandoğan] [Kitapları] [Yazıları] [Röportajları] [Resim Albümü] [Sizden Gelenler] [Dosya Arşivi] [Arama] [İletişim]